Normaal gezien zouden we van Muktinath naar Jomsom wandelen via een alternatieve trail, maar aangezien ik nog te ziek was om te wandelen, gaan we de bus nemen naar Jomsom. Daar kijken we dan wat de mogelijkheden zijn.

Fré was zich gisterenavond al gaan informeren aan het busstation. Vanaf 8 uur vertrekt er een toeristenbus naar Jomsom, maar dit kan ook later zijn of zelfs helemaal niet. Hangt ervan af of ze een bus vol krijgen met toeristen. De bussen naar Pokhara vertrekken rond 11 uur in Jomsom, dus het zou fijn zijn als we rond 8 u zouden kunnen vertrekken. In Nepal moet je tijd met een korreltje zout nemen, iets waar je na verloop van tijd aan went.

Aangezien het principe first comes first served geldt, gaan we rond 7.30 uur naar het busstation om ticketjes te kopen. Al snel komen er nog trekkers bij, die hetzelfde plan hebben om de bus te pakken. Rond 8.30 u zijn de ticketjes uitverkocht, maar nog geen bus te zien. Ondertussen zijn er nog trekkers bijgekomen, maar die moeten op zoek naar een jeep. Een jeep huren valt mee van prijs als je met zijn tienen bent, dan betaal je 500 rupees per persoon.

Rond 9.30 uur komt de bus er eindelijk aan en we vertrekken bijna onmiddellijk, dus waarschijnlijk halen we onze bus nog naar Pokhara! Het eerste half uur van de rit rijdt de bus heel goed door, want er ligt gloednieuwe asfalt…die plots ophoudt. Daarna gaat het bergaf naar Kagbeni via een stoffige weg vol putten en bulten, zoals we ze hier gewoon zijn. De inwoners van Kagbeni en de 12 omliggende dorpen zijn van Tibetaanse afkomst. Het ziet er een vruchtbaar gebied uit, want overal zie je akkers die in bloei staan. Het zicht is hier ook weer prachtig. Een stenige vallei met kronkelende waterlopen en in de verte de Annapurna 1. Eénmaal beneden in de vallei zie je in de verte Jomsom liggen.

In Jomsom heb je de keuze tussen een bus, jeep of vliegtuig. Een vliegtuig is uiteraard duurst en je kan de dag zelf niet meer vertrekken als je die ter plaatse nog moet boeken. Vooraf boeken is dan weer moeilijk omdat je meestal niet lang vooraf zeker kan zijn wanneer je in Jomsom aankomt. Er raast vaak een felle wind in deze valei, dus je bent ook lang niet zeker dat het vliegtuig de volgende dag vertrekt. Een bus is goedkoopst, maar duurt in het beste geval 10u en is heel oncomfortabel. Een jeep is iets sneller, iets duurder, maar ook hier mag je je verwachten aan een zeer lange rit waarbij je constant door mekaar wordt geschud. Een moeilijke keuze dus, want geen van de opties is ideaal.

Rond 11 uur komen we aan en worden we gedropt aan het busstation, waar je tickets kan kopen voor de bus naar Pokhara en Kathamandu. Wij raden aan om je tickets te kopen aan het bushok naast het hotel (toeristenbus) en niet dat aan de overzijde van de straat (locals). Wij hebben, onwetend als we waren, tickets gekocht aan het bushok voor de locals omdat daar duidelijk aangeduid stond dat de bus naar Pokhara ging. Geen al te beste beslissing bleek achteraf.

De bus zou rond 11.30 uur vertrekken, maar algauw werd het 12 uur en uiteindelijk waren alle locals present zodat om 12.30 uur de bus kon vertrekken. Na nog geen 5 minuten stopte de bus alweer aan een ander bushokje van de bus-company. Daar moesten er meer mensen opstappen dan er plaatsen waren. Maar bon, nog plaats zat in de middengang, dus proppen maar! Alle bagage moest mee op de bus en niet op het dak, terwijl er niks op het dak lag. De volgende stop was aan een bouwwerf. Hmmmmm, moeten al deze mensen nog op deze bus én al hun materiaal (tonnen, jerrycans, duffelbags,…)??? Yepyepyep! De busbegeleider en de bouwvakkers komen het eerst niet overeen en er stopt nog een bus die zich komt moeien. Na een eerste discussieronde komen ze niet tot een consensus, maar uiteindelijk beginnen ze het dak vol te laden en stappen er een aantal bouwvakkers op de andere bus op. Na een uur kunnen we opnieuw verder rijden. Nu zit de bus echt wel stampvol… Het is hier ondertussen serieus beginnen waaien en het stof stuift rond zodat het zicht bijna nihil is. Een raampje open zetten zit er dus ook niet in.

Vanaf nu rijden we terug vlotjes door en de weg kronkelt weer de bergen in. Op een bepaald moment verlaten we de weg door werken en rijden we op een bospad. Na een paar 100 meter stoppen we. Zijn we verkeerd gereden? Neen hoor, sigaretje voor de chauffeur, even een steen verleggen, checken of de bus wel door kan en we zijn opnieuw vertrokken. Even verder staat alle verkeer stil door een landslide. Er wordt een nieuwe weg getrokken door bulldozers en hop we kunnen weer verder! Het wordt stilaan donker, maar de chauffeur blijft van jetje geven. Ik moet zeggen, een goeie chauffeur die blindelings over en langs putten en bulten laveert. Een topchauffeur!

Tussen Beni en Pokhara moet er getankt worden, maar we rijden niet verder. Ondertussen is het al 22 uur en daar staan we dan. Er komt een andere bus en blijkbaar moeten we van bus wisselen. What a joke! We zijn nog maar pas vertrokken en we stoppen alweer voor een laat diner. Aaaaaargh! Uiteindelijk rijden we terug door, maar al snel blijkt dat er iets mis is met de bus. Ze proberen het op te lossen en we vertrekken terug, maar even verder is het alweer van hetzelfde. Damn! Op ons gemak zaten we niet meer, maar goed dat we niet echt wisten wat er aan de hand was (vermoedelijk iets aan de remmen 😳).

Maar bon, uiteindelijk stappen we heelhuids af in Pokhara om 2u ’s nachts, waar we een illegale taxi nemen naar Lakeside. Rond 2.30 u komen we aan in hotel Orchid. We hadden niet gereserveerd, maar de honeymoon-suite was nog vrij. Allemaal goed zolang we maar konden slapen!