Om 6 uur staan we klaar, wordt onze taxi gebeld en krijgen we onze tickets voor de bus. Hij murmelt nog dat het niet zeker is dat de bus effectief gereserveerd is. Bij de afrekening worden ze alleszins niet aangerekend.

We worden gedropt op het busstation en de taxichauffeur regelt onze tickets met het busbedrijf. We vertrekken vandaag dus richting Besi Sahar! We schaffen nog een koffie en een koffiekoek aan, laden onze backpacks op het dak van de bus en bezetten onze plaatsen. Er zitten een aantal locals op de bus, maar deze worden gevraagd om van de bus te stappen aangezien er nog veel toeristen mee moeten. Dit wordt niet in dank afgenomen, wat begrijpelijk is natuurlijk. Met het aantal plaatsen nemen ze het niet zo nauw, dus er worden stoeltjes in de middengang gezet zodat iedereen erop kan. Busje vol, we kunnen vertrekken!

De rijstijl in Nepal is overal dezelfde. Met zoveel mogelijk naast elkaar rijden, toeteren, voorbijsteken op het rijvak van de tegenliggers,… Al snel verlaten we de stad en het wordt iets rustiger. Een uur of 2 later stoppen we aan een wegrestaurant waar de chauffeur gaat ontbijten en wij even losgelaten worden.

Na een korte break vertrekken we terug met een paar locals extra op de bus. Even later stoppen we ergens in the middle of nowhere. Blijkbaar is er iets mis met de bus. We rijden tot het volgende dorp en stoppen bij wat een garage zou moeten zijn. Iedereen moet terug van de bus en we hebben wat tijd om rond te wandelen. Plots duikt er een andere bus op waar we mogen opstappen. Er zitten al een aantal locals op, maar die mogen deze keer blijven zitten. De bussen rijden langs elkaar om de bagage over te hevelen en dan zijn we klaar om de bustrip verder te zetten. De rest van de trip verloopt zonder problemen, maar we zitten nu wel op een stopbus, die overal stopt en telkens nieuwe mensen oppikt.

Rond 12.30 u komen we aan in Besi Sahar, de startplaats van de Annapurna Circuit. We stappen nog maar net de bus af en we worden al aangeklampt door iemand die jeepritten probeert te verkopen. 2000 rupees per persoon voor een ritje naar Dharapani als we 10 personen weten te ronselen, wat ongeveer de plaats was tot waar wij de Jeep wilden nemen. Daarna wordt het bijgesteld naar 5 personen en we vinden snel een 5-tal bij mekaar: een Fransmans, een Spaanse, een Amerikaan en wij tweetjes. Ondertussen laten we ook onze TIMS registreren in het nabijgelegen kantoortje. We kunnen geen lagere prijs versieren en gaan akkoord met 2000 rupees. Nu even tijd om te lunchen. Ik neem kippensoep en Fré gaat voor de noedels met kip. Een andere groep komt met de mededeling dat ze nog plaats hebben in hun jeep voor 1500 rupees per persoon. We gaan in op hun voorstel, maar als we bij het buitenkomen aanstalten maken om met de andere jeep mee te gaan, krijgen we plots een aanbod voor 1000 rupees, weliswaar in de laadbak. We werden meegenomen naar een zijstraatje waar we moesten wachten op onze jeep en de andere passagiers.

Om 14.30 u komen er anderen aan die in Tal zullen stoppen (2 dorpen voor Dharapani). De rugzakken gaan in de laadbak, wij met ons vijven in de laadbak, zij gaan in de jeep plaats nemen en we zijn vertrokken. Comfortabel is het niet, maar dat nemen we erbij. Van bij het begin ging het off-road, dus bumpy bumpy… Plots wordt er gegild, geshit, gedamned,… fototoestel in het restaurant vergeten door de Amerikaan en zijn Spaanse vriendin. Gelukkig zijn we nog niet ver. Ze doen de jeep stoppen en mogen naar boven lopen om hun toestel te gaan halen. Haha, ik zou het zelf niet zien zitten hoor en de bestuurder van de jeep gaat akkoord om terug naar boven te rijden. Wij stappen af en blijven daar wachten. Na een half uur zijn ze terug en kunnen we onze trip verder zetten. Het gaat door riviertjes en hobbelige wegen in de jungle naar hogerop in de bergen. We merken dat het een lastige trip is en worden door elkaar geschud in de laadbak. Ik heb een déjà vu van een programma op Discovery ‘The most dangerous roads’. Het wordt stilaan donker en Dharapani is nog in de verste verte niet te bekennen. Ondertussen zijn er een 2 schoolkinderen achteraan op de jeep gesprongen. Zij lopen elke dag 2 uur naar school en ’s avonds nog eens dezelfde weg naar huis, dus ze zijn blij dat ze een lift hebben. We vragen hen hoe ver het nog is tot in Dharapani. Volgens hen zouden we er nog zeker 2 uur over doen. Hmmmm, bijna donker, dus tijd om onze plannen bij te stellen. Wij beslissen om met de passagiers in de jeep in Tal te stoppen. Dat betekent een extra wandeldag, maar achteraf bekeken is het ook verstandiger om van lager gelegen gebieden te beginnen wandelen.

De jeep-rit is een avontuur op zich. We vinden het in het begin best wel nog fun om door mekaar geschud te worden, maar hoe meer blauwe plekken we oplopen, hoe minder leuk het wordt. Vier uur jeep is uiteindelijk toch wat van het goede te veel, zeker als je weet dat je daarmee slechts 2 wandeldagen uitspaart. Mochten we opnieuw kiezen, dan laten we de jeep achterwege en beginnen we te wandelen van in Besi Sahar. Her en der lees je dat dit te vermijden is omdat je langs de relatief drukke en stoffige weg moet wandelen, maar er zijn intussen al voldoende alternatieve paden zodat dit niet langer het geval is. Neem je toch een jeep, zorg dan zeker dat je binnenin zit. Comfortabel zal het nog niet zijn, maar toch iets beter dan in de laadbak.

Het wordt nu echt donker en de baan wordt alleen maar grilliger, steiler en gevaarlijker. In het donker rijden we langs steile afgronden en plots zien we in de verte lichtjes van wat vermoedelijk Tal zal zijn. We dalen af naar de vallei en rijden langs een jeep die op zijn zij ligt en die heel waarschijnlijk eerder op de dag naar beneden gerobbeld is. Gelukkig is ons Jeep-avontuur bijna afgelopen! Eenmaal beneden volgen we de rivier tot in Tal, waar we stoppen aan het Tilicho hotel. Er zijn nog kamers vrij en we beslissen om daar te overnachten. We zijn ook te moe om nog een andere slaapplek te zoeken. Een eenvoudige kamer, maar we hebben een badkamer met warme douche en een toilet voor slechts 200 rupees. Ook het eten is eenvoudig maar lekker. We bekijken de etappe van morgen nog en keuvelen nog wat na met de andere backpackers. We reserveren ons ontbijt om 7 uur en gaan ons bed opzoeken. Er waren geen extra dekens beschikbaar, dus ons thermisch ondergoed kwam goed van pas!