We staan op ons normale uur op en vertrekken om 7 uur naar Ice Lake. Het heeft gevroren en in de schaduw is het ijzig koud, maar éénmaal we aan het stappen zijn wordt het snel warmer. De side-trek gaat door Bragha en gaat steil omhoog tot 4620 m. Een eerste grote uitdaging! Bijna even hoog als de Mont Blanc! Een vier uur durende klim, die niet te onderschatten steil is, gaat zigzaggend de berg op. Er zit niets anders op dan het tempo aan te passen. We vinden ons tempo en gaan vrij vlot naar boven. Maar damn, dit is lastiger dan een marathon lopen.

Wandelen op grote hoogte vergt enige aanpassing en doet vreemd aan als je dit niet gewoon bent. Bij de minste inspanning ben je buiten adem. Als je een normaal wandeltempo wil aanhouden, dan moet je om de 10m uithijgent. Traag wandelen is dus de boodschap, een tempo zoeken waarbij je niet constant moet stoppen is de beste manier om vooruit te geraken: slow but steady!

Op anderhalf uur van Ice Lake is er een theahouse waar we een welverdiende pauze nemen. Als je bijna boven bent kom je aan een eerste meertje dat uitgedroogd is. Het uitzicht is er fenomenaal! Ice Lake ligt nog een klein beetje hoger, maar ook daar word je bedwelmd door de prachtige uitzichten en de stilte op 4620 m. De max!

Na een fotoschoot en een stukje wortelcake dalen we terug af, want na een half uurtje op 4620 m krijg je het best wel fris. Zo zwaar was de klim, zo easy gaat de afdaling. Op anderhalf uur staan we opnieuw in Bragha. We verdienen een seabuckthorn juice op het terras van de New Yak hotel. Mission accomplished en trots op onszelf!

Seabuckthornjuice is een lokale specialiteit. Het zou goed zijn voor van alles en nog wat, maar wij vonden het vooral lekker. Wees gerust, we hadden er ook nog nooit van gehoord.

Tevens ook onze laatste avond in Bragha. Morgen vertrekken we op onze tweede side trek naar Tilicho Lake.