Ik werd om 23.30 u wakker en heb vanaf toen zowat elk uur op de klok zien passeren. Niet zo fijn als er eentje naast je zalig ligt te slapen en als je weet dat morgen een zware dag wordt. Waarschijnlijk de hoogte die mij aan het uittesten was. Maar bon, niks aan te doen. Ik was blij dat de wekker om 6.15 uur afliep en dat ik aan mijn ochtendritueel kon beginnen.

Rond 7.15 uur waren we vertrekkensklaar. Je kan kiezen voor de gemakkelijke route via de vallei of de lastige high trail.  Maar dan eentje met onvergetelijke vergezichten en verrassingen om elk hoekje en bochtje. Tot nu toe één van de mooiste trails! We wandelen door het traditionele Upper Pisang met achter ons de Annapurna 2 en en 3. Die bergen blijven dag na dag even machtig! Een steile klim brengt ons in Ghyaru, een traditioneel dorp op 3670 m waar ook een aantal klimroutes vertrekken aan de imposante gompa naar Pisang Peak, Chulu East en Chulu West (allemaal 6000ders die je ook ziet langs de trail). Het stijgen is lastig, maar we verteren de hoogte best wel goed, dus dat is een opsteker. We genieten even van het zicht aan het uitkijkpunt en drinken een theetje met een vers gebakken appelbeignet.

We wandelen verder naar Ngawal in een adembenemend mooi landschap. In de verte beneden zie je de weg liggen en we hebben er absoluut geen spijt van dat we de upper trail genomen hebben. In Ngawal lunchen we met een noodlesoepje en een fantastisch mooi zicht. We wandelen verder en dit keer blijven we de oorspronkelijke route volgen. De kortere alternatieve route gaat langs warmwaterbronnen, dus als je een warm bad wil nemen is dit de uitgelezen route! We dalen langs een tof pad dat ons doet denken aan de Franse Calanques. Het wordt steeds stoffiger en de opkomende wind zorgt ervoor dat we stof vreten.

Ik merk ondertussen ook dat een soepje niet voldoende is en krijg een dip van jewelste. De laatste rechte lijn naar Bragha was een hel. In Mungji word ik overtuigd om toch iets te eten. We bestellen een cola en een omelet. Suiker is suiker en proteïnen zijn proteïnen.

De hoogte kan voor een licht misselijk gevoel zorgen zodat je de honger niet altijd voelt aankomen. Als je dan plots honger krijgt is er niet altijd een restaurantje of theehouse in de buurt. Zorg dus dat je niet te lang wacht om iets te eten, want je verbruikt heel veel energie!

We kunnen er weer tegen en wandelen verder tot Bragha, een dorpje op een half uur wandelen van Manang. Er zijn drie lodges met zicht op het traditionele dorp Bragha, dat oost gericht op de flank gebouwd is.  We verblijven in de Himalayan Lodge. De kamer was net een koude kelder met dikke muren, weliswaar met warme douche en toilet. Het restaurant was top! Om 19.30 uur was er een blackout en was er geen elektriciteit voor een half uur. Dit werd snel opgelost met led verlichting op batterij en kaarslicht. Ondertussen bleef de kok gewoon verder doen en kreeg iedereen zijn eten.

Deze avond ben ik ook begonnen met het nemen van Diamox, want ik had geen zin in opnieuw een slapeloze nacht.

Diamox is een absolute aanrader. Het helpt je lichaam om zich sneller aan te passen aan de hoogte. Je kan het preventief nemen (vanaf bv. 3000m) of je kan wachten tot je de eerste symptomen van hoogteziekte voelt opkomen (hoofdpijn).