De eerste twee uur stijgen we gezapig en we vinden een goed tempo. Het laatste deel van de klim is echt steil en gat zigzag naar boven. Door de ijle lucht moeten we in elke bocht even uitblazen, wat ook wel logisch is als je boven de 4800 meter zit. Maar de uitzichten zorgen ervoor dat dit het waard is.

Een eerdere tip, die we nogmaals willen meegeven, is om een tempo te vinden dat je kan aanhouden zonder dat je moet stoppen om de 100 m. Veel mensen willen te snel wandelen, maar moeten dan vaak stoppen. Je wint er niks mee. In tegendeel.

Na de klim kom je op een hoog plateau en een half uur wandelen verder, kom je eindelijk aan Tilicho Lake. De beloning is een prachtig uitzicht op een azuur blauw meer in de diepte (4920 m) aan de ene kant en een massief van allemaal 6000ders aan de andere kant. Wijzelf staan op iets meer dan 5000 m. Gewoon adembenemend! Het mooiste wat we ooit gezien hebben! De foto’s zijn misschien de mooiste van de reis, maar geven in feite niet weer wat je in de werkelijkheid ziet en voelt.

We genieten een half uur van het zicht, maar als je lang op deze hoogte blijft, krijg je het best wel koud. Er is een theahouse, maar vandaag is deze jammer genoeg niet open. Anders zouden we nog wat langer kunnen blijven.

In tegenstelling tot de klim van 3,5 uur, wandelen we in 1 uur terug naar Tilicho Basecamp.

Deze side-trek is ook een bedevaart voor de hindoes, aangezien Tilicho Lake een heilig meer is. Je komt hier dus ook redelijk wat Nepali tegen die op hun sportschoenen een uitstapje maken. De rijke hindoes gaan met de helikopter. Eerder die dag hadden we al een drietal helikopters zien overvliegen en landen aan het meer.

’s Avonds is het heel wat drukker in het Moon Lake hotel. Het Moon Lake hotel en ook de andere hotels zijn volzet en een tiental trekkers moet zich genoodzaakt te slapen leggen in de eetzaal. Wij hebben tot nu toe nog geen enkele keer op voorhand gereserveerd en ook telkens geluk gehad. Hopelijk blijft dit zo!