Voor mij is het een hel van een nacht geweest. Slecht geslapen door hoestbuien en weinig lucht waardoor ik niet lang kon blijven liggen. Als dit maar goed komt. Ik beslis om te starten met antibiotica.

Eindelijk gaat de wekker en starten we ons zoveelste ochtendritueel. Om 7 uur zijn we vertrokken. We zitten hier wel op 4020 m, maar ik moet om de 5 stappen stoppen om uit te blazen en om hoestbuien te verwerken wat de voorbije dagen het geval niet was. Dit betekent niet veel goeds. De trend voor de rest van de etappe is gezet. Beetje bij beetje schieten we op, op een vrij vlakke route. Door bijna voortdurend te hyperventileren kan ik mij tot na de steilste klim voortsleuren in het zog van Fré, die mij op sleeptouw neemt. Gelukkig, want anders ging ik mij op mijn gat zetten en zou ik geen meter meer verzetten. Het wordt opnieuw minder steil en het laatste stuk leggen we tergend langzaam af. Er leek geen einde aan te komen. Plots duikt Thorung Phedi in de verte op. Je kan hier ‘beneden’ overnachten ofwel iets hoger. We besloten, op mijn aandringen, om de hoogst gelegen lodge te nemen zodat we morgen minder moeten klimmen. De New Top Hill hotel is een eenvoudige lodge met een gezellige diner en kleine, maar comfortabele kamers. We kiezen er nu toch voor om zo dicht mogelijk te slapen bij de diner, want het is hier vrij koud. De kamers buiten voelen een stuk frisser aan.

We eten een vegetarische moussaka en gaan wat rusten. Ik probeer wat te slapen, maar helaas kan ik nog steeds niet plat liggen. Integendeel, het is erger geworden en mijn longen rochelen in het vocht, dus er zit niks anders op dan rechtop zittend te slapen. Na een tweetal uur word ik wakker met koorts. Dju, hier hadden we niet op gerekend. Nu gaat er van alles door je hoofd. Wat moeten we nu doen? De optie terugkeren naar Manang werd van tafel geveegd, want de dichtstbijzijnde hulppost lag achter de pas. De pas wandelend oversteken was ook geen optie, want ik was echt ziek en bergop wandelen zat er niet in. De helikopter naar Manang zag ik ook niet zitten. Dan maar een paard huren om over de pas te geraken en dan op eigen krachten naar beneden wandelen. De eigenaar van de lodge kon een paard regelen voor morgenvroeg. Voor 120 euro zou ik morgen met een paard naar boven gebracht worden. Niet goedkoop, maar wel een mooi compromis!

Voor het avondeten spelen we nog wat UNO met de andere 2 logées en het wordt nog een gezellige bedoening. Fré moet al om 5 uur vertrekken terwijl ik pas rond 6 uur zal vertrekken, dus voor we gaan slapen pakken we onze rugzakken.